Εναλλακτικό Κίνημα Εκπαιδευτικών

Καθηγητές όλης της Ελλάδας, σ’ εσάς απευθύνομαι. Ένα τσούρμο απαρχαιομένων συνδικαλιστων, ηττοπαθών και ξεπερασμένων, που κοιμούνται όρθιοι στις σκοροφαγομένες , μίζερες καρέκλες τους, ξύπνησαν αλαφιασμένοι από την κρίση, «όπα» είπαν, εδώ είμαστε και μεις. Κάτι πρέπει να κάνουμε, στα γρήγορα, μη χάσουμε και την δόξα της κρίσης και βροντοφώναξαν -ΑΠΕΡΓΙΑ……….-. Αυτοί οι ίδιοι που από βαριεστιμάρα να δουλέψουν, σπρώχνουν τα μαθητούδια μας στην αποστήθιση, αυτοί ειναι που αρνούνται την αξιολόγηση, είναι αυτοί που προσπερνούν και γυρνάνε κατ’ αλλού το κεφάλι, από την κατάντια της δημόσιας εκπαίδευσης, αυτοί οι ίδιοι μπήκαν στο τρύπακι της προσωπικής τους αποστήθισης που είναι μια λέξη ΑΠΕΡΓΙΑ…….Το φτωχό τους το μυαλό αδυνατεί να δει πιο πέρα. Μετά από αυτούς το χάος και οι ξεκούραστοι πισινοί τους κολήσανε στις συνδικαλιστικές καρέκλες, ελπίζοντας οτι θα μετουσιαστούν σε υπουργικές. Νέα μυαλά υπάρχουν, είστε εσείς. Νέες ιδέες υπάρχουν, τις λέτε καθημερινά στις παρέες σας. Νέα μέσα ελεύθερης εκφρασης υπάρχουν, τα έχουμε στα χέρια μας και σεις τα παιζετε στα δάκτυλα. Γράψτε καθημερινά και αδιάκοπα για την κατάντια που λέγεται δημόσια εκπαίδευση,  ετσι που να φάνει το τραγικό  της αγραμματοσύνης ,να μάθουν τα μαθητουδια μας και οι γόνείς τους , για τις συνέπειες της, στο μυαλό τους, στο σώμα τους και στην ψύχη τους,να φοβηθούν,να λαχταρήσουν,να ξυπνήσουν,να ξεβολευτουν,να κουνηθούν, να τρέξουν μήπως και κατι προλάβουν. Και οταν αυτοί θα κουνηθούν, τότε θα τους πούμε ότι δεν μας πληρώνουν,ότι μας θέλουν μίζερους και κακομοίριδες, βουτηγμένους στα χρέη και τα προβλήματα, για να μην μπορούμε να ανοίξουμε ορίζοντες, στα νεανικά μυαλα τους, ότι μας θέλουν ανασφαλείς για τα γηρατειά μας και μας κλέβουν τις συντάξεις. Γράψτε, ελάτε όλοι μαζί, με τις συζητήσεις μας , με τις διαφωνίες μας, με τις πρωτοποριακές μας ή και τις προκλητικές μας ακόμη απόψεις, να συγκλονίσουμε το πανελλήνιο. Δάσκαλοι είμαστε, ξέρουμε να τα λέμε και ξέρουμε πολλά ,έχουμε να πούμε, αρκεί να ξεφύγουμε από την μιζέρια μας. Ελάτε να κάνουμε το νέο συνδικαλιστικό κίνημα των blogers-καθηγητών, στο χέρι μας είναι να γίνει και αντίστοιχο μαθητών και γονέων. Οχι λοιπόν στην απεργία σας παλιακοί μας συνάδελφοι, δώστε μας υλικό πληροφορία και αφήστε μας να αγωνιστούμε χωρίς να δωρίζουμε τα λιγοστά λεφτά μας.

Advertisements

Είμαι εργαζόμενη και η απεργία είναι σίγουρα δικαίωμα μου. Μπορώ λοιπόν να επιβάλω στον εαυτό μου, να μείνω χωρίς εισόδημα, προκειμένου να στερηθούν οι συμπολίτες μου των υπηρεσιών μου, ώστε η κυβέρνηση να έχει πολιτικό κόστος, να πιεστεί και να ενδώσει
Εδώ και 30 χρόνια που εργάζομαι και απεργώ, η πολιτική είναι ίδια.Αρα το πολιτικό κόστος είναι μάλλον μηδενικό
Μένει λοιπόν να δούμε, αυτά που χάσαμε και αυτά που πήραμε από τις απεργίες, σε τι συσχετισμό βρίσκονται.
Φυσικά στα κέρδη δεν θα υπολογίσουμε τους συνδικαλιστές που έγιναν βουλευτές, δήμαρχοι κ.λ.π.
Φοβάμαι ότι το μέτρημα θα βγάλει μείον σε μας και συν στις κυβερνήσεις και σ’ αυτούς που τα τρώνε από τις κυβερνήσεις, που τις βλέπω να το ψιλοδιασκεδαζούν. Ίσως και να προσδοκούν σ’ εκείνες τις ωραίες εικοσιτετράωρες, σαρανταοκτάωρες, που θα εμπλουτίσουν τα ταμεία που τα «αδειάζουν» συνεχώς.
Άραγε δεν υπάρχει τρόπος απεργίας πιο δίκαιος. Μήπως πρέπει να αποβάλουμε το κόμπλεξ του «περήφανου» εργαζόμενου που συντηρούν έντεχνα όλοι οι κερδισμένοι, που ανέφερα παραπάνω και να βρούμε πιο έξυπνους τρόπους να αντιμετωπίσουμε την εκμετάλλευση της δουλείας μας.
Όταν απεργώ, μου έρχεται η εικόνα ενός πολέμου, που ενώ με χτυπήσανε με χημικά αέρια, εγώ πυροβολώ στον αέρα με τα «τιμημένα» τουφέκια που οι ίδιοι μου πούλησαν και όποιον πάρει ο χάρος.
Σκέφτομαι λοιπόν,γιατί ο συνδικαλισμός δεν νομιμοποιεί με επίσημη εξαγγελία, αυτό που κάνει, φορτωμένη με ενοχές, η πλειοψηφία των εργαζομένων, «τόσο με πληρώνεις; Τόσο θα δουλέψω.»
Δεδομένου ότι αγωνιζόμαστε για τα κεκτημένα,μπορούμε να αντιδράσουμε ως εξής.
Εκτιμά το συνδικάτο απώλεια π. χ. 10%, βγαίνει και εξαγγέλλει μείωση απόδοσης στη δουλειά 10%, να είστε σίγουροι ότι ο εργαζόμενος ξέρει να το κάνει και πολύ καλά μάλιστα και η συμμετοχή αν όχι 100%, 90% σίγουρη.
Θα ψάχνουν να βρουν ποιος συμμετείχε, ποιος όχι, για να κόψουν μισθό, για να απολύσουν.
Ψύλλους στα άχυρα θα βρουν. Θέλουν άλλο τόσο καλοπληρωμένο προσωπικό να ψάχνει. Δεν τους συμφέρει.
Θα πει κανείς ότι αυτό δεν ασκεί πίεση.
Και όμως ασκεί. Για τον διαλυμένο δημόσιο τομέα δεν θα έχουν άλλοθι τον ασυνείδητο Δ. Υ. Θα χρεώνεται η διάλυση στον αγώνα του κάθε κακοπληρωμένου Δ. Υ. Ας τον πληρώσουν σωστά, για να μη διαλυθεί το δημόσιο. Ομοίως και στους άλλους τομείς
Έτσι θα δούμε αν μπορούν να σταθούν κυβερνήσεις, που για το χάλι τους δεν θα μπορούν να φορτώσουν με ενοχές το λαό τους, ούτε να τους βάζουν να σκοτώνονται μεταξύ τους.

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!


  • Κανένα
  • Mr WordPress: Hi, this is a comment.To delete a comment, just log in, and view the posts' comments, there you will have the option to edit or delete them.

Kατηγορίες